Abakanowicz Magdalena (ur. 1930): rzeźbiarka, jedna z najbardziej znanych polskich artystów na świecie; studiowała w PWSSP w Sopocie i w warszawskiej ASP; tworzy tkaniny artystyczne, instalacje, projekty architektoniczne; wiele wystawiała w kraju i za granicą (ponad 100 wystaw na całym świecie), otrzymała liczne nagrody artystyczne; w l. 1965-90 była profesorem Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu; początkowo malowała gwasze, eksperymentowała z malowaną tkaniną i rzeźbą w metalu; później wykreowała specyficzne formy przestrzenne, zwane abakanami (m.in. Abakan czerwony, 1967; Abakany brązowe, 1969-72): monumentalne tkaniny-rzeźby wykonane ze sznurów, sizalu, włosia (uzyskała za nie złoty medal na Biennale w Sao Paulo w 1965); w l. 70. realizowała projekty przestrzenne z zasupłanych lin oraz symboliczne kompozycje figuralne, w których wykorzystywała jako tworzywo zgrzebne płótno i syntetyczną żywicę („miękkie rzeźby”: Alteracje, 1974-75; Głowy, 1973-75; Plecy, 1976-80); na przełomie l. 70. i 80. realizowała rysunki węglem (Korpusy, Twarze, 1981; Głowy, 1987) oraz obrazy olejne (cykl Twarze nie będące portretami, 1983), w l. 80. zaczęła tworzyć rzeźby z kamienia, metalu (zwłaszcza brązu) i drewna (zespół 33 rzeźb Katharsis, 1985; cykl Gry wojenne, 1989; serie Tłum z brązu, 1990-91; Puellae, 1992); monumentalne projekty artystki zostały osadzone w otwartej przestrzeni (m.in. 7 kamiennych kręgów Negev w Izraelu, 1987; 10 metaforycznych głów zwierzęcych z brązu Przestrzeń smoka w Korei Południowej, 1988; 40 figur z brązu Zastygłe w Japonii, 1993; 22 głazy granitowe Przestrzeń kamienia w USA, 2002; 112 postaci z żeliwa Nierozpoznani w parku na Cytadeli w Poznaniu, 2002); jest autorką rozwiązań urbanistycznych (projekt rozwinięcia Wielkiej Osi Paryża, 1991); pośród wszystkich eksperymentów podstawową miarą jej sztuki pozostaje człowiek, jego kondycja we współczesnym świecie – zagubienie w nadmiarze, utrata tożsamości, stąd zwielokrotnianie form, tworzenie serii.