Andriolli Michał Elwiro (1836-93): rysownik, malarz, grafik, jeden z najwybitniejszych polskich ilustratorów; studiował początkowo w Moskwie, później w Petersburgu i w Akademii Świętego Łukasza w Rzymie; uczestniczył w powstaniu styczniowym; aresztowany po jego upadku, uciekł z więzienia i opuścił kraj; przebywał w Londynie i Paryżu (gdzie zilustrował Pamiątki starego szlachcica H. Rzewuskiego, 1866); w 1866 powrócił do kraju jako emisariusz emigracji polskiej; ponownie aresztowany, został zesłany na Sybir; ułaskawiony w 1871, przyjechał do Warszawy, gdzie pracował jako ilustrator czasopism („Kłosy”, „Biesiada Literacka”, „Tygodnik Ilustrowany”); wykonał liczne cykle ilustracji książkowych (m.in. do Marii A. Malczewskiego, 1874-75; Balladyny i Lilli Wenedy J. Słowackiego, 1879-80; Pana Tadeusza A. Mickiewicza, 1881-82, 1889; Starej baśni J.I. Kraszewskiego, 1876); w l. 1883-86, zaproszony przez francuską firmę wydawniczą Firmin-Didot, przebywał w Paryżu, gdzie zilustrował dzieła F. Coopera, T. Gautiera, W. Szekspira; jest autorem pojedynczych grafik: scen rodzajowych (np. varsaviana), zabytków (m.in. dwory); malował też obrazy religijne dla kościołów, m.in. w soborze we Wiatce (gdzie przebywał na zesłaniu) i w Kownie (1891-92).