Artymowski Roman (1919-1993): malarz, grafik, przedstawiciel nurtu informel; w czasie II wojny światowej był żołnierzem Związku Walki Zbrojnej, a później AK, działał również w konspiracyjnym teatrze T. Kantora; studiował w ASP w Krakowie (u E. Eibischa, K. Srzednickiego i C. Rzepińskiego); pracował w ASP w Warszawie (od 1950, z przerwami; w l. 1983-84 rektor), Academy of Fine Arts w Bagdadzie (1959-67, z przerwami) i Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi (1969-75; w l. 1971-74 rektor); wykładał też w Damaszku i Maroku; malował pejzaże (cykl Pejzaże, l. 70.; Południe XXI, 1971); jest autorem polichromii kamieniczek na Starym Mieście w Warszawie (1953-56, wspólnie z żoną Zofią, malarką i graficzką, ur. 1923); uprawiał też grafikę, zwłaszcza drzeworyt (Bieg, 1949; Pejzaż znad Wisły, 1952; Koszykówka, 1952; Matka, 1952; Katedra, 1955) i linoryt (Kobiety arabskie, 1963).