Starowieyski Franciszek (ur. 1930, zm. 2009): malarz, grafik, scenograf, współtwórca polskiej szkoły plakatu; studiował w ASP w Krakowie (u W. Weissa) i Warszawie (u M. Byliny); w 1980 był profesorem w Berliner Hochschule der Künste, w l. 90. wykładał w Europejskiej Akademii Sztuki w Warszawie; zajmuje się malarstwem (Akt fantastyczny, 1976; Autoportet, 1978; Miejsce na niebie, 1988; Akt i słońce, 1989; Strach pierwszej miłości, 1993; Abloy, 2000), plakatem (jest autorem ponad 300 plakatów, wyróżniających się zaskakującymi, surrealistycznymi skojarzeniami), grafiką użytkową, scenografią teatralną i telewizyjną, opracowaniem graficznym książek; jest twórcą tzw. teatru rysowania – kilkudniowych akcji wykonywania olbrzymich rysunków w obecności widzów; w 1986 reprezentował Polskę na Biennale w Wenecji, później miał liczne wystawy w galeriach i muzeach w Polsce oraz m.in. w Austrii, Belgii, Francji, Holandii, Kanadzie, Szwajcarii, USA i we Włoszech; jego przesycona groteską i humorem twórczość nawiązuje do malarstwa XVII w.; do stałych motywów należy dynamicznie ukazywane ciało ludzkie, z którego artysta tworzy napięte, skłębione, pełne ekspresji formy o barokowej bujności, przeradzające się w skomplikowane ornamenty; S. jest laureatem wielu nagród, m.in. Grand Prix na Biennale Sztuki Współczesnej w Saô Paulo (1973), Grand Prix za plakat filmowy na festiwalu w Cannes (1974), Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Paryżu (1975), Nagrody „Złotej Maski” za scenografię do Króla Ubu K. Pendereckiego (1994); zafascynowany kulturą baroku, swe prace antydatuje o 300 lat wstecz; tworzy również pod pseudonimem Jan Byk; napisał Przewodnik inteligentnego snoba według Franciszka Starowieyskiego (2004; z I. Górnicką-Zdziech).