Filipkiewicz Stefan (1879-1944) - malarz i grafik, przedstawiciel tzw. szkoły Stanisławskiego; studiował w krakowskiej ASP (m.in. u L. Wyczółkowskiego i J. Stanisławskiego); w okresie I wojny światowej służył w Legionach; był członkiem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka” (od 1908); od 1930 wykładał w ASP w Krakowie (od 1936 profesor nadzwyczajny); malował głównie pejzaże górskie (Topniejące śniegi, 1902; Widok Tatr, 1904; Dolina Dunajca w deszczu, 1908; Zima w Zakopanem, po 1918; Strumień leśny, 1919; Lato na Podhalu, 1923; Pejzaż podgórski. Zakopane, 1930; Odwilż w Tatrach, 1934; Pejzaż zimowy. Motyw z przedgórza, ok. 1935) i nadmorskie (Widok na Rozewie, ok. 1930; Buki w Rozewiu, 1933); realizował również martwe natury, zwłaszcza kwiaty, często zestawiane z porcelaną (Fiołki, 1904; Białe róże, 1919; Martwa natura z różami, 1922 i 1925; Kaczeńce i chińska waza, 1928; Piwonie w żółtym wazonie, 1932); uprawiał też grafikę, projektował plakaty i medale; w czasie II wojny światowej Sekretarz Komitetu Obywatelskiego do Spraw Opieki nad Uchodźcami Polskimi na Węgrzech  - przedstawicielstwa Rządu Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie, aresztowany przez gestapo, zamordowany w obozie koncentracyjnym w Mauthausen-Gusen.