Piwarski Jan Feliks (1794-1859)

Grafik, rysownik i malarz, reprezentant nurtu sztuki mieszczańskiej okresu biedermeieru; w 1816 zamieszkał w Warszawie; w 1819 przebywał w Wiedniu, gdzie był kustoszem Cesarskiego Gabinetu Rycin i studiował techniki graficzne; w l. 30. nauczał w szkole malarstwa A. Kokulara; od 1844 był profesorem rysunku i malarstwa krajobrazowego w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, której był inicjatorem i współzałożycielem (wraz z Kokularem), od 1848 prowadził własną pracownię; pierwszy w Polsce propagował malarskie wycieczki plenerowe; realizował obrazy o tematyce rodzajowej, pejzaże i portrety; największą część jego dorobku stanowią rysunki (wykonywane ołówkiem, kredką, tuszem, sepią lub sangwiną) i grafika (litografie i cynkografie, a także miedzioryty, akwaforty i akwatinty), wydał albumy widoków i scen rodzajowych z Warszawy (Album cynkograficzno-rysunkowe warszawskie w dwunastu obrazach, 1841; Kram malowniczy, 1855-1859) oraz litograficzny cykl 9 portretów władców Polski; jest autorem pierwszego w Polsce podręcznika Wzory i nauka rysunków (1840-1841).