Tarasin Jan (ur. 1926)

Malarz, grafik; studiował w krakowskiej ASP (u W. Taranczewskiego i Z. Pronaszki); od 1962 jest członkiem Grupy Krakowskiej; w l. 1963-1967 był wykładowcą krakowskiej ASP, od 1967 pracuje w warszawskiej ASP (od 1985 profesor; w l. 1987-1990 rektor); jego wczesna twórczość pozostawała pod wpływem koloryzmu z elementami surrealizmu (Zima i Przerwa obiadowa, 1948); w litografiach z l. 50. łączył ujęcie reportażowe z liryzmem (cykle Nowa Huta i jej mieszkańcy, 1954; Dom, 1955); w połowie l. 50. odszedł od malarstwa figuratywnego, uprawiał abstrakcję geometryczną z elementami surrealizmu; w cyklach Uczty i Wnętrza (1957), Przedmioty, Drobiazgi (1960-62), Brzegi (1963-64) eksperymentował z fakturą; w l. 70. wypracował własny styl, inspirowany filozofią Dalekiego Wschodu oraz spekulacjami matematycznymi i semantycznymi; uprawia rysunek i grafikę (zwłaszcza serigrafię; Zeszyty, 1974-1981), jest autorem tekstów teoretycznych i komentarzy do własnej twórczości; w 1987 otrzymał Nagrodę imienia Jana Cybisa.