Taranczewski Wacław (1903–1987) - malarz, zaliczany do najwybitniejszych polskich kolorystów; ojciec Pawła; studiował w ASP w Krakowie (u F. Pautscha i F.S. Kowarskiego) i Warszawie (u Kowarskiego); od 1933 należał do Grupy „Pryzmat”; w l. 1935-37 odbył podróże artystyczne do Paryża, Grecji i Włoch; II wojnę światową przeżył w Poznaniu, a po wojnie włączył się w tworzenie poznańskiego życia artystycznego, przyczynił się m.in. do reaktywowania Szkoły Sztuk Zdobniczych (od 1946 Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych) i objął stanowisko jej dyrektora; w 1947 został profesorem ASP w Krakowie, z którym związał się na stałe; uprawiał malarstwo sztalugowe i ścienne; jego dzieła, tworzone z plam barwnych, często dodatkowo wzbogaconych kreską, charakteryzują się pewną geometryzacją form oraz bogactwem kolorystyki; obrazy układają się w cykle, w których dominuje jakiś motyw (np. cykl Martwych natur z wazonem, zapoczątkowany w 1948; m.in. Martwa natura z wazonem III, 1955-56; Martwa natura z błękitnym wazonem i muszlą IV, 1957;  Martwa natura z błękitnym wazonem i muszlą IX, 1959); tworzył martwe natury (Martwa natura z nożem, 1934;  Martwa natura ze świątkiem, 1957; Martwa natura z głową kobiecą, 1959; Martwa natura z klatką II, 1962; Martwa natura z krzesłem, 1967), pejzaże (Pejzaż z Prądnika. Domki, Pejzaż z Prądnika. Widok na Kraków, Sad na Prądniku – wszystkie 1951-53), sceny rodzajowe (cykl Mała malarka, pierwsza wersja 1934; cykl Koncert w atelier, l. 40.), akty i portrety; harmonię kolorów dodatkowo wzbogacał kreską; malował polichromie (m.in. w auli Uniwersytetu Adama Mickiewicza, 1947; w poznańskich kościołach: Najświętszej Maryi Panny, 1954 i Świętego Marcina, 1957), realizował witraże i grafiki (głównie linoryty, m.in. Autoportret, 2. połowa l. 20. XX w., i litografie, m.in. Mała malarka, l. 30. XX w.).