Grottger Artur (1837-1867): malarz i rysownik, jeden z najwybitniejszych artystów romantyzmu, twórca patriotycznych cyklów rysunkowych, które weszły do kanonu polskiej sztuki; studiował we Lwowie, w Krakowie (u W. Łuszczkiewicza i W.K. Stattlera) i Wiedniu; w 1858 przebywał w Monachium, później udał się do Wiednia, Galicji, na Węgry i do Wenecji, w 1866 wyjechał do Francji; jako ilustrator współpracował z czasopismami wiedeńskimi, m.in. z “Illustrierte Zeitung”; podróżował do Monachium, Wenecji i na Węgry; po powrocie do kraju mieszkał głównie w Krakowie i we Lwowie; pod koniec 1866 wyjechał do Francji, gdzie zmarł; wypracował oryginalny styl, bliski realizmowi; realizował cykle kompozycji historycznych o treściach symbolicznych oraz alegorycznych, głównie nawiązujących do powstania styczniowego (cykle Warszawa I, 1861; Warszawa II, 1862; > Polonia, 1863; > Lituania, 1864-66; Wojna, 1866-67, > Świętokradztwo, 1866-67), sceny historyczno-rodzajowe (Odbicie łupu Tatarom, 1854; Ucieczka Henryka Walezego, 1860; Modlitwa konfederatów barskich, 1860), kompozycje rodzajowo-pejzażowe (> Modlitwa wieczorna rolnika, 1865; W ogrodzie, 1867), najczęściej o wymowie patriotycznej (Wczoraj – Dziś – Jutro. Trzy dni z życia rycerza polskiego, 1858; Czerkies z dzidą, 1860; Przejście przez granicę, 1865; Pochód na Sybir, 1866); malował też portrety (Portret hrabianki Thun, 1860; Chłop z Barszczowic, 1860; Portret rudowłosej, 1865; Autoportret na palecie, 1865; Portret W. Monné z sówką, 1866; Portret własny artysty, 1867); wykonywał ilustracje do dzieł literackich, m.in. do Konrada Wallenroda A. Mickiewicza (Podjazd Litwinów, Krzyżak na czatach, 1857); w twórczości zwracał uwagę głównie na patriotyczną wymowę tworzonych dzieł, pod względem formalnym skłaniał się ku realizmowi; jego twórczość cieszyła się wielką popularnością dzięki patriotycznej wymowie.