|
Dariusz Mlącki
Mlącki Dariusz (ur. 1963): w latach 1985-1989 studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom z wyróżnieniem uzyskał pod kierunkiem profesorów: Tadeusza Dominika, Zbigniewa Gostomskiego oraz Ryszarda Winiarskiego. W latach 1992-2001 prowadził – jako profesor - pracownię malarstwa w Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków oraz Stowarzyszenia Otwarta Pracownia w Krakowie. Współpracuje z Galerią Rzeźby w Warszawie, Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie, Galerią Białą w Lublinie, galerią Otwarta Pracownia w Krakowie, ABC w Poznaniu, Galerią Koło w Gdańsku, Bunkrem Sztuki w Krakowie, Galerią Art w Warszawie, Centrum Rzeźby w Orońsku. Jest stypendystą Fundacji Kultury, Ministerstwa Kultury i Sztuki, Fundacji Kultury Polskiej, Fundacji Stefana Batorego. Jego prace znajdują się w zbiorach publicznych: Galeria Zachęta w Warszawie, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Fundacja Adenauera w Warszawie, Muzeum w Chełmie, Galeria Studio w Warszawie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Narodowe w Warszawie. Dariusz Mlącki nie tyle maluje przedmioty, ile usiłuje odtworzyć je w nowej przestrzeni o której trudno powiedzieć w jakiej mierze jest jeszcze fizyczna, w jakiej już imaginacyjna. Iluzja i emanujące z obrazów światło są środkami, które służą artyście do przekształcania przestrzeni fizycznej w metafizyczną. Iluzja staje się refleksem innego wymiaru, ulotnego porządku, który na przemian konkretyzuje się i rozpływa. Widzimy na ścianie kontakt, podchodzimy i okazuje się, że jest to obraz. Postrzegamy z daleka stół i otaczające go taborety - podchodzimy bliżej i widzimy obrazy namalowane na szklanych kubikach. Artysta sięga do iluzji, interesują go problemy transcendowania rzeczywistości, jej przypływy i odpływy. W malarstwie Mląckiego mamy do czynienia z mylącym oko wizerunkiem rzeczywistości.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
