Mehoffer Józef (1869–1946): malarz, czołowy reprezentant sztuki Młodej Polski, jeden z najważniejszych artystów polskich, przedstawiciel symbolizmu i secesji; studiował prawo na UJ i malarstwo w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie oraz École des Beaux-Arts i Academié Colarossi w Paryżu; w l. 1894-96 pracował w Paryżu i Szwajcarii; odbył podróże artystyczne do Niemiec i Francji; od 1896 mieszkał w Krakowie; był współzałożycielem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka” (1897), profesorem krakowskiej ASP (od 1905; w l. 1914-18 i 1932-33 był rektorem tej uczelni); swe prace prezentował na wielu międzynarodowych wystawach, m.in. w Wenecji, Rzymie, Londynie, Brukseli, Los Angeles, Filadelfii i Madrycie; po wybuchu II wojny światowej wyjechał do Lwowa, skąd trafił do hitlerowskiego obozu; zwolniony dzięki dyplomatycznej interwencji Watykanu i rządu włoskiego, w 1940 powrócił do Krakowa; do najwspanialszych osiągnięć polskiej sztuki dekoracyjnej należą jego witraże i polichromie ścienne we wnętrzach sakralnych (cykl 13 witraży w gotyckiej katedrze św. Mikołaja we Fryburgu w Szwajcarii, 1895-1935; polichromia Skarbca w katedrze wawelskiej, 1901, wraz z witrażami, 1902-25; Vita somnium breve, 1904); tworzył kompozycje rodzajowo-symboliczne i alegoryczne, sceny miejskie (Rynek krakowski, 1903), pejzaże, widoki Krakowa (Rynek krakowski, 1903); martwe natury (Laleczki japońskie, 1894), portrety i autoportrety (Autoportret, 1898); był artystą wszechstronnym, wykonywał ilustracje (do czasopisma „Chimera”), okładki książek i czasopism (m.in. ekspresjonistycznego czasopisma „Zdrój”), projekty o charakterze użytkowym (m.in. meble, tkaniny, scenografie, plakaty i grafiki), grafiki (akwaforta, sucha igła, akwatinta; m.in. cykl Tancerka guerro, 1905-07).