Dunikowski Xawery (1875-1964): rzeźbiarz i malarz, jeden z najwybitniejszych twórców XX w.; profesor Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie (1904-14 i 1955-59), ASP w Krakowie (1923-39 i 1945-55; od 1930 profesor zwyczajny) i Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu (od 1959); studiował w Szkole Sztuk Pięknych Krakowie (u K. Laszczki i A. Dauna), uczestniczył w plenerach malarskich J. Stanisławskiego; w 1914 wyjechał w podróż artystyczną do Londynu; w chwili wybuchu I wojny światowej przeniósł się do Francji, pół roku służył w Legii Cudziemskiej; do 1922 mieszkał w Paryżu, po czym powrócił do kraju; był prezesem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”; wiele wystawiał w kraju i za granicą, otrzymywał liczne nagrody artystyczne; w pierwszym okresie twórczości tworzył pod wpływem impresjonistycznych prac francuskiego rzeźbiarza A. Rodina; później przyjął konwencję metaforyczną, bliską nastrojom okresu Młodej Polski; jest autorem rzeźb portretowych, symbolicznych (Macierzyństwo, 1900; cykl Kobieta brzemienna, 1906), rodzajowo-historycznych (cykl Głowy wawelskie, 1925-26), pomników w 1965 w warszawskiej Królikarni powstało muzeum poświęcone jego twórczości.