Orłowski Aleksander (1777-1832): malarz, rysownik i grafik, jeden z najważniejszych artystów klasycyzmu i romantyzmu; uczeń m.in. J.P. Norblina i M. Bacciarellego; w 1794 walczył w powstaniu kościuszkowskim; od 1802 pracował w Petersburgu, gdzie zmarł; realizował kompozycje batalistyczne (Scena batalistyczna, sprzed 1802; Bitwa, 1816), głównie z powstania kościuszkowskiego (Bitwa wojska kościuszkowskiego z rosyjskim o przeprawę na rzece, 1801), ale też odwołujące się do polskiej przeszłości (Husaria polska, bd.), sceny rodzajowe (Pasterz siedzący pod drzewem, 1811-20), malował obrazy egzotyczno-orientalne (liczne przedstawienia Tatarów, Kirgizów, Mongołów, Kałmuków i Czerkiesów, m.in. Jeździec wschodni, 1802; Kozak walczący z tygrysem, 1811; Czerkiesi polujący z psami, 1810-20; Bitwa kozaków z Kirgizami, 1826), pejzaże (Pejzaż z ruinami, 1806), głównie morskie (Katastrofa morska, 1809; Pejzaż morski, 1809), liczne widoki z głównym motywem konia (Ułan na koniu, 1806; Łeb konia, 1807; Kozak na koniu, ok. 1810), portrety (Portret własny na tle ruin gotyckich, 1802); w twórczości stosował repertuar form romantyzmu i realizmu, zwracając uwagę na dynamikę kompozycji, dramatyzm przedstawionych epizodów oraz grę światła i barw; jego dzieła wywarły znaczny wpływ na malarstwo polskie i rosyjskie XIX w.