Panek Jerzy (1918-2001): malarz, grafik, drzeworytnik, jeden z najwybitniejszych współczesnych grafików polskich; studiował w Państwowym Instytucie Sztuk Pięknych w Krakowie (u W. Jarockiego), podczas okupacji hitlerowskiej w Kunstfgewerbeschule oraz w krakowskiej ASP (u E. Eibischa i Z. Pronaszki); należał do międzynarodowego stowarzyszenia drzeworytników XYLON; zajmował się malarstwem i grafiką, a od 1952 głównie drzeworytem; po powrocie z Chin (1956), gdzie zapoznał się z tradycyjnymi technikami, rytował bezpośrednio na desce; podstawę ekspresji prac artysty stanowiła prostota, surowość, czystość formy; wypracował własny, charakterystyczny styl z oszczędną, ostro zarysowaną kreską; tworzył cykle, wielokrotnie powracając do tych samych motywów (Autoportrety, Kobiety obłąkane, Portrety jarmarczne, Psy, Krowy, Kozy); prace P. świadczą o celnej obserwacji świata ludzi i zwierząt, zawierają elementy groteski i humoru, cechuje je daleko posunięta deformacja postaci; inspiracją dla artysty była także literatura: cykl związany z Boską komedią Dantego (1964-70), 18 ujęć koni w galopie do Pana Tadeusza A. Mickiewicza (1968); prace graficzne P. odznaczały się niezwykłą wirtuozerią techniczną; tworzył autoportrety i portrety, drewniane rzeźby i płaskorzeźby oraz lapidarne rysunki wykonane kredką, rysował syntetyczne wizerunki ludzi i zwierząt; w l. 90. używał technik metalowych (Niewidomi erotomani, 1993; Świdrowaci, 1996).