Skoczylas Władysław (1883–1934): grafik drzeworytnik, malarz, jeden z najważniejszych artystów okresu międzywojennego, twórca nowoczesnego drzeworytnictwa w Polsce; studiował w krakowskiej ASP, a także w Paryżu i Lipsku; do 1918 mieszkał w Zakopanem, uczył rysunku w Szkole Przemysłu Drzewnego; później pracował w Warszawie, od 1918 był profesorem Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej, od 1922 profesorem w Szkole Sztuk Pięknych; był współzałożycielem i członkiem ugrupowania Formistów, Rytmu, współorganizował Instytut Propagandy Sztuki; wielokrotnie wystawiał swe prace na ekspozycjach w kraju i za granicą, m.in. Helsinkach, Brukseli, we Florencji, w Wiedniu, Londynie, Tokio, Chicago, Wenecji, Buenos Aires; w 1925 otrzymał Grand Prix na Międzynarodowej Wystawie Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu, w 1928 zdobył brązowy medal na Międzynarodowej Wystawie Sztuki w Amsterdamie; realizował kompozycje religijne, sceny rodzajowe (Owocobranie, ok. 1925), głównie o tematyce góralskiej (Teka zbójnicka, 1920), widoki architektoniczne (cykl Stara Warszawa, 1930), pejzaże (Spichrze w Kazimierzu, 1925), portrety (Dama w kapeluszu, 1910); w twórczości zwracał uwagę głównie na problem spokojnej, stonowanej formy, odznaczającej się pewną dekoracyjnością i wykwintnością; oprócz drzeworytu, uprawiał akwafortę, akwatintę, suchą igłę, miedzioryt i litografię, malował akwarele przedstawiające postaci kobiet wiejskich i widoki małych miasteczek.