Stern Jonasz (1904 - 1988): malarz, grafik i rysownik żydowskiego pochodzenia; studiował w krakowskiej ASP (m.in. u F. Pautscha, T. Axentowicza i S. Kamockiego); w okresie międzywojennym za przynależność do Komunistycznej Partii Polski był wielokrotnie aresztowany i więziony, m.in. w Berezie Kartuskiej; w czasie II wojny światowej znalazł się w getcie lwowskim, uciekł z transportu do Bełżca, cudem uniknął śmierci w czasie publicznej egzekucji; po wojnie mieszkał w Krakowie; był współzałożycielem zarówno I, jak i II Grupy Krakowskiej; wykładał w krakowskiej ASP (1952-74); przeszedł od kubizmu i surrealizmu (Akt, 1935) do zgeometryzowanej abstrakcji (Bez tytułu, ok. 1950; Kompozycja, 1953; Ptak, 1954; Czerwone i czarne, 1957); w okresie socrealizmu zachował niezależność i nie włączył się w oficjalne życie artystyczne; cała powojenna twórczość artysty została zdominowana przez przeżycia okupacyjne; tworzył pokryte farbami, zakryte szkłem kompozycje z tkanin, kawałków sieci, piór, skór, rybich szkieletów, kości, m.in. cykl Wyniszczenia (Ślady, 1964; Dół, 1964), Milczenie rodzajów (1965), Ryby nas opuszczają (1965), Formy zabite II (1973); niezwykle mocno przeżył wydarzenia marca 1968, zaczął wówczas nawiązywać do tradycji i symboliki żydowskiej (> Tablica czerwona, 1971; Upokorzenie, 1978; Mojżesz, 1982; Dzień wyniszczenia, 1984); tworzył też grafiki (linoryty, akwaforty, akwatinty, monotypie i serigrahe), dekalkomanie, collage i assemblage; w grafice prezentował tematykę rodzajową (W kawiarni, 1933; Prasująca, 1933; Miłośnicy pieniądza, 1934).