Wystawa jest przypomnieniem bogatego i różnorodnego dorobku tego wybitnego artysty.  Eksponowane prace pochodzą z różnych okresów jego twórczości. Możemy zobaczyć obrazy z lat 30. jak i te najnowsze, malowane w ostatnim czasie. Różne są także tematy tego malarstwa – od kameralnych portretów, martwych natur, motywów przemysłowych, aż po pejzaże i częste motywy gór, tak chętnie malowanych przez artystę. Mimo tak szerokich ram czasowych, ekspozycja stanowi spójną całość, której wyznacznikiem jest malarstwo logiczne i konsekwentne w budowie, żywe w barwie i jej zestawieniach.

(…) Świderski to malarz wykształcony w tradycjach europejskiego postimpresjonizmu, więc par exellence europejskiej kultury plastycznej i jej polskiego doświadczenia; malarz, który przy całej wiedzy i uczestnictwie w wydarzeniach współczesnego życia artystycznego zachował głęboko w swojej twórczości zakodowaną potrzebę dążenia do uzyskania swoistej doskonałości w operowaniu materią malarską. Doświadczenia wiodły go, jak i wielu malarzy jego pokolenia, poprzez rozgrywki koloru stłumionego komponentami, budującego rozliczne smakowite związki w strukturze obrazu. Dalej były to próby kreowania fraz malarskich, mocniej określonych zdecydowanym użyciem koloru. Świderski realizował to poprzez syntetyzowanie plamy barwnej i coraz większe majsterstwo w zestawianiu tychże plam barwnych tak, aby stanowiąc ekwiwalent rzeczywistości naturalnej budowały zwartą, autonomiczną rzeczywistość struktury malarskiej. Lata pracy, doświadczeń schizm i spontanicznych prób; błyskotliwa, przewrotna i w jakiś sposób groźna, także i w procesie samooceniania się inteligencja – to wszystko przyniosło kolejne dzieła.

Pełne ekspresji i świeżości obrazy olejne i niezwykły w swojej celności, bogaty materiał w postaci drobnych impresji, szkiców malowanych różnymi technikami na papierze, kartonie etc… Zwarte, zbudowane lapidarnie, czytelne w tematyce, którą najczęściej jest polski pejzaż; w gruncie rzeczy istnieją poza tematem, własną wspaniałością struktury i materii malarskiej. Obrazy te przy głębszej analizie objawiają, iż właściwym ich sensem i treścią jest poszukiwanie owej „Claritas“ („blasku“), jasności rozumianej nie tylko w sensie fizykalnym jako światło rozpierające od wewnątrz materię koloru ale także jako światło idei, zmierzające do Absolutu. Tu następuje pytanie, czy można pełniej i prawdziwiej mówić, czy konwencja, temat, technologia lub techniczne standardy mają tu jakiekolwiek znaczenie oprócz pierwszej, nieco kokieteryjnej zachęty do podjęcia myślenia, a może dyskursu, o rzeczach wielkich, niezmiennych, wiecznych?

Kiedy wgłębimy się w sens znaczeń zawartych w czystym, przepełnionym światłem kolorze, obrazowania Świderskiego nabiorą wymiaru jedynego w swoim rodzaju przesłania artysty. Doznamy szans komunikowania się ze światem wszechrzeczy za pomocą owej magicznej biologi koloru, dotkniemy tajemnicy światła w aspekcie jego struktury, właściwości energetycznych, ale także w sensie filozoficznym w jego złożonej symbolice i postaciach!

Droga doświadczeń Świderskiego – to poszukiwanie istoty materii koloru poprzez odkrywanie strukturalnych właściwości plamy barwnej. Wieńczy ją pogłębiona refleksja dotycząca wartości luminescencyjnych materii malarskiej i sensu światła jako czynnika współkreującego formę. Jest to suma własnych doświadczeń artysty, zmierzających do odkrycia owego wewnętrznego blasku, jakim idea rozświetla materię logicznie ukształtowaną w dzieło.

Andrzej Pollo 1995

Jan ŚWIDERSKI (1913-2004). Urodził się w Grodźcu k/ Będzina. Studia artystyczne: Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie (pracownia Władysława Jarockiego, Stefana Filipkiewicza, Fryderyka Pautscha i Stanisława Kamockiego) i Państwowa Szkoła Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Poznaniu (1930-1939). W okresie okupacji, wspierany przez Szwajcarski Czerwony Krzyż jako artysta-jeniec wojenny, brał czynny udział w jenieckim życiu kulturalnym, głównie w międzynarodowym obozie jeńców w Harthöhe koło Bonn w Nadrenii.

Po wojnie wraca do kraju, pracuje twórczo, bierze udział w wystawach okręgowych, ogólnopolskich, międzymiastowych i zagranicznych. Włącza się w pracę społeczną w ZPAP. W roku 1946 zostaje wybrany do Komisji Rewizyjnej Zarządu i odtąd pełni na zmianę funkcję wiceprezesa, członka Zarządu i przewodniczącego Sekcji Malarstwa. W 1950 roku zostaje wybrany prezesem ZPAP okręgu krakowskiego. W 1947 roku został powołany przez Departament Szkolnictwa Artystycznego Ministerstwa Kultury i Sztuki do Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Krakowie na stanowisko samodzielnego pracownika nauki. Po połączeniu WSSP z ASP kontynuuje pracę pedagogiczną w ASP na Wydziale Malarstwa do roku akademickiego 1967/68. W roku akademickim 1968/69 zostaje kierownikiem Katedry Malarstwa i Rysunku w nowo zorganizowanym Wydziale Grafiki w ASP w Krakowie. Pracę pedagogiczną i funkcję katedranta pełnił do chwili przejścia na emeryturę w 1984 roku.

W latach akademickich 1951/52-1953/54 był prorektorem do spraw programu nauczania i spraw młodzieżowych w ASP w Krakowie, w roku akademickim 1951/52 – opiekunem Koła Naukowego Studentów ASP. W latach 1952-1953 był inspektorem Liceum Sztuk Plastycznych w Zakopanem i Technikum Plastycznego w Wiśniczu. W latach 1952-1955 – uczestnik licznych komisji artystycznych ZPAP (ogólnopolskich i okręgowych) oraz Komisji dyplomowych na Wydziale Malarstwa i Włókiennictwa Artystycznego ASP w Krakowie, od 1969-1983 – na Wydziale Grafiki ASP. Do roku 1982 – recenzent stopni naukowych dla wielu artystów oraz prac dyplomowych absolwentów Wydziału Grafiki. Delegat ZPAP do współorganizowania upowszechniania twórczości plastycznej, a szczególnie malarstwa, w Domu Kultury w Krakowie w latach 1948-1949. Delegat ZPAP do zakładania odziałów (Nowy Sącz, Tarnów, Rzeszów). Honorowy obywatel miasta Będzina.

Twórczość w zakresie malarstwa, rysunku i grafiki. Liczne wystawy indywidualne i zbiorowe. Udział w około 180-ciu wystawach ogólnopolskich i okręgowych oraz 20-stu reprezentacjach sztuki polskiej za granicą i kilku międzynarodowych wystawach poplenerowych. Jego prace znajdują się w zbiorach muzeów Warszawy, Krakowa, Wrocławia, Torunia, Katowic, Będzina, Sosnowca, Gliwic, Chorzowa, Chojnic, Białegostoku oraz w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.

Jan ŚWIDERSKI (1913-2004).

Jan Swiderski was born in 1913. Artistic studies: the Academy of Fine Arts in Cracow and the State School of Decorative Arts and Artistic Industry in Posen – 1930-1939. Creation: painting, drawing and graphic arts. Participation in exhibitions since 1938. During the occupation he was supported by the Swiss Red Cross as  an artist and prisoner-of-war. At that time he acted in the prisoners cultural life, mainly in the international camp in Harthöhe, near Bonn. Having returned to Poland he has created and participated in the district, all-Polish and international exhibitions. He works socially in the ZPAP (Association of Polish Artists). He was elected a member of the Committee of Audithors of ZPAP. Since that time he has been a vice-president, member of menagement and the president of the Division of Painting of the Association. He was elected the president of the Cracow Division of the ZPAP Association. In 1947 he became an independent scientist in the Hight School of Arts in Cracow. Since the time of fusion of the High School of Arts and the Academy of Fine Arts till the academic year 1967/68, he had continued teaching in the Academy of Fine Arts, in the Department of Painting. In 1967 he became a Head of the Faculty of Painting and Drawing, in the newly organized Department of Graphic Arts of the Academy of Fine Arts in Cracow. He worked as a teacher and the Head of the Faculty until his retirement in 1984. He is still active and participates in exhibitions (Jan Swiderski has participated in about 180 exhibitions).