Urodzony w 1940 r. w Krakowie. W latach 1957 – 1963 studia na Wydziale Malarstwa krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (dyplom w pracowni prof. Wacława Taranczewskiego) oraz na Wydziale Rzeźby w latach 1965 - 1966. W latach 1967 – 1971 studia filozoficzne u prof. Władysława Stróżewskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1971 r. obronił pracę magisterską pt. „O niektórych warunkach możliwości zaistnienia obrazu”. W 1988 r. uzyskał doktorat z filozofii na podstawie pracy „O płaszczyźnie obrazu”. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków (od 1966) i Polskiego Towarzystwa Filozoficznego (od 1972). Od 1982 r. pracownik dydaktyczny na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. W 1997 r. otrzymał tytuł profesora z rąk prezydenta R.P. W 1998 r. powołany na stanowisko kierownika Katedry Historii i Teorii Sztuki w krakowskiej ASP, a w 2000 r. rozpoczął wykłady o sztuce na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie.
Jest malarzem i rysownikiem. Był współtwórcą polichromii kościelnych, realizowanych wspólnie z ojcem – prof. Wacławem Taranczewskim i prof. Jerzym Nowosielskim. Samodzielnie wykonał plafon projektu W. Taranczewskiego w kościele parafialnym w Górze Ropczyckiej. Swoje obrazy i rysunki artysta prezentował na wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce i za granicą. Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Historycznego Miasta Krakowa oraz w kolekcjach prywatnych w kraju i m.in. w Belgii, Holandii, Niemczech i we Francji. Wacław Taranczewski jest również publicystą i krytykiem sztuki; autorem książki „O płaszczyźnie obrazu” oraz licznych artykułów i recenzji, zamieszczanych w czasopismach polskich i zagranicznych.
Wystawcy
