Malarstwo Witolda Damasiewicza niesie wielość rzeczywistości artystycznych. Jest nieustannym procesem poszukiwań nowych kształtów oraz jak najszerszego spektrum możliwości twórczych – od abstrakcji do form figuratywnych. Staje się próbą znalezienia artystycznego „ja” w kolejnych warstwach farby, kreujących świat przedstawiający, lub wyrażających się wyłącznie w formach zaledwie przywodzących „coś” na myśl. Dla Damasiewicza podstawą kompozycji był zawsze kolor, który konstytuował układ i emocjonalną tkankę obrazu. Barwa stała się u niego nośnikiem podstawowego wrażenia, linia miała za zadanie „coś zasugerować”, a reszta to wyłącznie projekcje naszych emocji i doświadczeń.